Επαναληπτικό Διαγώνισμα 1ου - 2ου Κεφαλαιου

Εκτύπωση PDF

 

 

Α.1.1. Να δώσετε τους ορισμούς :

Ορεινοί , εκλεκτικοί, ανόρθωση, κλήριγκ

Μονάδες 12

Α.1.2. Να αντιστοιχίσετε τους πολιτικούς άνδρες (Στήλη Α) με την πολιτική τους θέση (Στήλη Β). Στη Στήλη Β περισσεύουν δύο θέσεις.

Στήλη Α

Στήλη Β

α. Ι. Κωλέττης

β. Χ. Τρικούπης

γ. Θ. ∆ηλιγιάννης

δ. Ε. Βενιζέλος

ε. ∆. Ράλλης

1. Υποστήριζε ένα κράτος κοινωνικής αλληλεγγύης.

2. Επιζητούσε την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής.

3. Έβλεπε στο πρόσωπο του βασιλιά το σύμβολο της εθνικής ενότητας.

4. Εξέφραζε με την πολιτική του δράση τα αιτήματα της «νέας γενιάς».

5. Επέβαλε ένα είδος κοινοβουλευτικής δικτατορίας.

6. Επιδίωκε τον εκσυγχρονισμό με κάθε κόστος.

7. Κατοχύρωσε συνταγματικά τη μονιμότητα των δικαστικών και των δημοσίων υπαλλήλων.

(Μονάδες 10)

Α.2.1. Πώς εκδηλώθηκε ο εθνικός διχασμός μετά το 1915 και ποιος ήταν ο αντίκτυπος στη λειτουργία του κράτους και των θεσμών;

Μονάδες 15

 

Α2.2. Τι γνωρίζετε για τη δομή και τις πρακτικές του βενιζελικού κόμματος;

Μονάδες 13

ΘΕΜΑ Β1

Επισημαίνοντας χωρία του κειμένου και αξιοποιώντας τις ιστορικές σας γνώσεις, να εξηγήσετε τις απόψεις του Ε. Βενιζέλου σχετικά με την πολιτική του βασιλιά Κωνσταντίνου το 1915 – 1916.

Μονάδες 25

ΚΕΊΜΕΝΟ : Ομιλία του Ελευθερίου Βενιζέλου προς τον Αθηναϊκό λαό, 14 Αυγούστου 1916.

Συνιστώ προς υμάς να συγκροτήσετε ολιγομελή αντιπροσωπείαν (…) η οποία, παρουσιαζόμενη προς την Α. Μεγαλειότητα, να είπη προς Αυτόν ταύτα περίπου:

Βασιλεύ!

Έγινες θύμα ανθρώπων, οι οποίοι (…) δεν εδίστασαννα καπηλευθούν την προς το Στέμμα ευλάβειαν και την προς το πρόσωπον Σου αγάπην του Λαού(…).

Έγινες θύμα των στρατιωτικών συμβούλων Σου, οι οποίοι με την στενότητα της στρατιωτικής των αντιλήψεως και με τον πόθο της εγκαθιδρύσεως μιας απολυταρχίας, η οποία θα καθίστα αυτούς ουσιαστικώς κυρίους της καταστάσεως, σ’ έπεισαν ότι η Γερμανία θα εξέλθη νικήτρια εκ του Ευρωπαϊκού Πολέμου.

Έγινες τέλος θύμα της ιδικής Σου φυσικής άλλως τε και ανθρώπινης αδυναμίας. Συνειθισμένος να θαυμάζης πάν ό,τι Γερμανικόν, εκπεπληγμένος ενώπιον της απαραμίλλου στρατιωτικής και άλλης παντοδαπής Γερμανικής οργανώσεως, δεν επίστευσες μόνον εις την Γερμανικής νίκην, αλλά και ηυχήθης αυτήν, ελπίζων να δυνηθής με ταυτήν να συγκεντρώσης εις χείρας Σου όλην την κυβερνητικήν εξουσίαν και να θέσης ουσιαστικώς κατά μέρος τυο ελέυθερον πολίτευμά μας (Στ. Στεφάνου, Τα κείμενα του Ελευθερίου Βενιζέλου, τόμος Β’, Σελ. 22

ΘΕΜΑ Β.2.

Μονάδες 25

ΠΗΓΗ 1

Στην ουσία, ο Τρικούπης εκπροσωπούσε τον εξευρωπαϊσμό της πολιτικής ζωής, ενώ ο Δηλιγιάννης την παραδοσιακή λειτουργία της. Ο Τρικούπης πίστευε ότι το κράτος χρειαζόταν πολιτική και οικονομική ανόρθωση, πριν γίνει λόγος για εμπλοκή σε αλυτρωτικές περιπέτειες. Γιαυτό και επεδίωξε να καταστήσει τη χώρα διεθνώς αξιόπιστη, να ενθαρρύνει την έναρξη της εκβιομηχάνισης, να βελτιώσει τις επικοινωνίες με την κατασκευή σιδηροδρόμων και την διάνοιξη του Ισθμού της Κορίνθου, και να εκσυγχρονίσει το στρατό και το ναυτικό. Ωστόσο, ένα τέτοιο πρόγραμμα ήταν δαπανηρό και συνεπαγόταν αυξημένη φορολογία. Αυτό πρόσφερε εύκολο στόχο στο δημοφιλή και δημαγωγό Δηλιγιάννη, ο οποίος δεν είχε πρόβλημα να δηλώνει ότι ήταν αντίθετος προς οτιδήποτε υποστήριζε ο Τρικούπης. Η επιδεικτική λαϊκιστική ρητορεία του Δηλιγιάννη και η φλογερή προάσπιση μιας «Μεγαλύτερης Ελλάδας», χωρίς αμφιβολία εξέφραζε πιο πιστά τους ενθουσιασμούς και τους μύχιους πόθους του απλού πολίτη από τα αυστηρά μεταρρυθμιστικά προγράμματα του Τρικούπη. Οι παράτολμες όμως πολιτικές επιλογές του Δηλιγιάννη, στις περιόδους που ήταν στην εξουσία, δεν μπορούσαν παρά να θέσουν σε δοκιμασία την ήδη εξασθενημένη οικονομία, όπως συνέβη με τη θνησιγενή κινητοποίηση στη διάρκεια της βουλγαρικής κρίσης του 1885, η οποία κατέληξε στον αποκλεισμό της Ελλάδας από τις Μεγάλες Δυνάμεις. Επιπλέον, η φιλοπολεμική του πολιτική έμελλε να καταλήξει σε ήττα το 1897, στη διάρκεια του καταστροφικού πολέμου των τριάντα ημερών με την Τουρκία.

R. Clogg, Συνοπτική Ιστορία της Ελλάδας 1770-1990,

εκδ. Ιστορητής, Αθήνα 1995, σσ. 71-72

ΠΗΓΗ 2

Οι φόροι που είχε αναγκασθεί να επιβάλει ο Τρικούπης, καθώς και τα δάνεια που είχε συνάψει για να φέρει σε πέρας το μεγαλόπνοο έργο του, είχαν προκαλέσει τη δυσφορία ενός μεγάλου μέρους του λαού. Τη δυσφορία αυτή τη καλλιέργησε με δημαγωγικό τρόπο η αντιπολίτευση που του κόλλησε και το επίθετο «φορομπήχτης». Έτσι ο αρχηγός της Θεόδωρος Δηλιγιάννης, ανταποκρινόμενος στις επιθυμίες του λαού και υποσχόμενος να κυβερνήσει χωρίς την επιβολή νέων φόρων και χωρίς τη σύναψη νέων δανείων, κατορθώνει να τον ανατρέψει στις 7 Απριλίου 1885.

Απ. Βακαλόπουλου, Νέα Ελληνική Ιστορία 1204-1985,

εκδ. Βάνιας, Θεσσαλονίκη 51991, σ. 310

Απέναντι στο εκσυγχρονιστικό κράτος του Χ. Τρικούπη αντιπαρατίθεται το κράτος κοινωνικής αλληλεγγύης του Θ. Δηλιγιάννη.

Να σχολιάσετε την παραπάνω άποψη λαμβάνοντας υπόψη σας τις πηγές και το κείμενο του βιβλίου σας.